कुमारो मातरं प्राह कुपितोऽलीकलज्जया ।
किं न वचस्यसद्वृत्ते आत्मावद्यं वदाशु मे ॥१२॥

кума̄ро ма̄тарам̇ пра̄ха
купито ’лӣка-ладжджайа̄
ким̇ на вачасй асад-вр̣тте
а̄тма̄вадйам̇ вада̄ш́у ме

кума̄рах̣ — ребенок; ма̄тарам — матери; пра̄ха — сказал; купитах̣ — в гневе; алӣка — неуместной; ладжджайа̄ — из-за стыдливости; ким — почему; на — не; вачаси — говоришь; асат-вр̣тте — о нецеломудренная женщина; а̄тма-авадйам — свое грехопадение; вада — поведай; а̄ш́у — немедленно; ме — мне.


Тогда новорожденный, придя в страшный гнев, потребовал от матери сказать правду: «О развратная женщина, к чему эта неуместная стыдливость? Почему ты скрываешь содеянное? Сейчас же сознайся в своем падении».